Een trajectcontrole controleert of automobilisten zich over een langere afstand aan de maximumsnelheid houden. In plaats van de snelheid op één specifiek punt te meten, berekent het systeem de gemiddelde snelheid tussen verschillende meetpunten. Wie over dat traject gemiddeld te hard rijdt, kan een verkeersboete ontvangen.
In Nederland worden trajectcontroles ingezet op snelwegen en provinciale wegen waar regelmatig te hard wordt gereden of waar de verkeersveiligheid extra aandacht vraagt. De camera’s registreren voertuigen dag en nacht, ook in het weekend. Daarbij maakt het niet uit of een bestuurder van rijstrook wisselt of een deel van het gecontroleerde wegvak aflegt. Hieronder lees je hoe de techniek werkt, hoe de snelheidsmarge wordt berekend, welke voertuigen onder de controle vallen en op welke Nederlandse wegen trajectcontroles voorkomen.
Hoe werkt een trajectcontrole precies?
Een trajectcontrole bestaat uit meerdere camera’s die op vaste meetpunten langs een weg zijn geplaatst. Wanneer een voertuig het begin van het gecontroleerde traject passeert, registreert het systeem het kenteken en het tijdstip. Bij het volgende meetpunt wordt opnieuw een registratie gemaakt.
De afstand tussen de meetpunten en de verstreken tijd bepalen samen de gemiddelde snelheid. Het systeem vergelijkt deze uitkomst met de maximumsnelheid die op het betreffende wegvak geldt.
Een eenvoudig voorbeeld maakt dat duidelijk. Stel dat een bestuurder een traject van 10 kilometer in 5 minuten aflegt. De gemiddelde snelheid bedraagt dan 120 kilometer per uur. Wanneer op dat wegvak maximaal 100 kilometer per uur is toegestaan, kan dit tot een snelheidsovertreding leiden.
Het systeem registreert dus niet uitsluitend hoe hard iemand op één moment rijdt. Ook een bestuurder die eerst versnelt en daarna afremt, wordt beoordeeld op basis van de gemiddelde snelheid over het betreffende meetgedeelte.
Een trajectcontrole functioneert normaal gesproken 24 uur per dag en zeven dagen per week. Tijdelijke onderbrekingen zijn mogelijk, bijvoorbeeld door technische storingen of werkzaamheden aan de weg.
Trajectcontrole met meerdere secties: hoe wordt een boete berekend?
Sommige trajectcontroles zijn verdeeld in verschillende secties. Dat gebeurt vooral op wegen met meerdere op- en afritten. Hierdoor kan het systeem ook bestuurders controleren die slechts een gedeelte van het volledige traject gebruiken.
Elke sectie heeft eigen meetpunten. De gemiddelde snelheid wordt per afzonderlijk gedeelte berekend. Daardoor kan een bestuurder ook een boete krijgen wanneer de gemiddelde snelheid over een kortere sectie te hoog ligt, zelfs als de snelheid over het volledige traject uiteindelijk lager uitvalt.
De kortste afstand waarover een gemiddelde snelheid bij een trajectcontrole met meerdere secties wordt berekend, bedraagt minimaal 200 meter.
Een belangrijk uitgangspunt is dat een hoge snelheid aan het begin van het traject niet wordt gecompenseerd door later langzamer te rijden. Wanneer iemand bijvoorbeeld in de eerste sectie te hard rijdt en zich in de volgende sectie wel aan de maximumsnelheid houdt, blijft de eerste overtreding meetellen.
Worden binnen meerdere secties snelheidsovertredingen vastgesteld? Dan ontvangt de kentekenhouder voor die passage maximaal één boete. Daarbij wordt uitgegaan van de sectie waarin de hoogste snelheidsovertreding is vastgesteld.
Deze werkwijze voorkomt dat bestuurders die hetzelfde snelheidsgedrag vertonen verschillend worden behandeld doordat de ene bestuurder eerder een afrit neemt dan de andere.
Welke snelheidsmarge geldt bij trajectcontrole?
Bij een trajectcontrole wordt rekening gehouden met een meetcorrectie. Die correctie compenseert de maximaal toegestane meetonnauwkeurigheid van de apparatuur. De gemeten snelheid wordt daarom niet rechtstreeks gebruikt om de boete vast te stellen.
In Nederland gelden de volgende uitgangspunten:
- Bij een gemeten snelheid tot en met 100 km/u wordt 3 km/u afgetrokken.
- Bij een gemeten snelheid boven 100 km/u wordt een correctie van 3% toegepast.
- Daarnaast geldt bij snelheidslimieten tot en met 120 km/u een ondergrens van 4 km/u boven de toegestane snelheid, na meetcorrectie.
- Bij een maximumsnelheid van 130 km/u geldt deze aanvullende ondergrens niet.
Twee voorbeelden laten zien hoe de berekening werkt.
Voorbeeld 1: maximumsnelheid van 80 km/u
Een voertuig wordt gemeten met een snelheid van 87 km/u. Na aftrek van de meetcorrectie van 3 km/u blijft een gecorrigeerde snelheid van 84 km/u over. De overschrijding bedraagt 4 km/u. Dat is de ondergrens waarbij een boete kan volgen.
Voorbeeld 2: maximumsnelheid van 100 km/u
Bij een gemeten snelheid van 108 km/u wordt 3 km/u afgetrokken. De gecorrigeerde snelheid bedraagt 105 km/u? Nee: bij deze meetwaarde geldt de correctie volgens de officiële grens voor snelheden tot en met 100 km/u alleen wanneer de gemeten snelheid niet boven 100 km/u ligt. Bij 108 km/u wordt 3% toegepast, afgerond op 4 km/u. De gecorrigeerde snelheid is daarom 104 km/u. De overtreding bedraagt 4 km/u.
De meetcorrectie betekent overigens niet dat bestuurders zonder risico enkele kilometers per uur te hard kunnen rijden. De maximumsnelheid blijft gedurende het volledige traject gelden. Bovendien kunnen andere verkeerscontroles aanvullende overtredingen vaststellen.
Geldt trajectcontrole voor alle voertuigen en rijstroken?
Ja. Het systeem is ontworpen om verschillende voertuigcategorieën te herkennen. Personenauto’s, motoren, bussen, vrachtwagens en auto’s met aanhanger kunnen allemaal worden geregistreerd.
De voertuigcategorie is belangrijk omdat niet voor ieder voertuig dezelfde maximumsnelheid geldt. Een vrachtwagen mag bijvoorbeeld op bepaalde wegen maximaal 80 of 90 km/u rijden, terwijl voor personenauto’s een hogere limiet kan gelden.
Het systeem gebruikt onder andere het kenteken en de afmetingen van een voertuig om de juiste categorie te bepalen. Daardoor kan de toepasselijke maximumsnelheid per voertuig verschillen.
Ook een wisseling van rijstrook voorkomt geen registratie. De camera’s kunnen voertuigen herkennen wanneer ze tijdens het gecontroleerde traject van rijbaan veranderen. Dit geldt eveneens voor de vluchtstrook.
Een veelvoorkomend misverstand is dat een bestuurder de controle kan vermijden door achter een ander voertuig te rijden of tijdens het traject van rijstrook te wisselen. Dat is geen betrouwbare manier om aan de snelheidscontrole te ontkomen. Het systeem is juist ingericht om voertuigen gedurende het traject te blijven herkennen.
Waar staan trajectcontroles in Nederland?
Trajectcontroles zijn verspreid over verschillende Nederlandse snelwegen en provinciale wegen. Ze worden vooral geplaatst op locaties waar snelheidsovertredingen regelmatig voorkomen of waar de verkeersveiligheid onder druk staat.
In 2026 werden in Nederland 63 trajectcontrolesystemen op 31 locaties gemeld. Het gaat om systemen op hoofdwegen en N-wegen. De precieze beschikbaarheid kan per rijrichting verschillen.
Trajectcontroles op hoofdwegen
De volgende wegen worden in het landelijke overzicht genoemd:
- A12: tussen Zoetermeer en Nootdorp (één rijrichting).
- A2: tussen knooppunt Holendrecht en Maarssen.
- A2/N2: in de tunnel bij Maastricht.
- A4: tussen Leidschendam en Zoeterwoude.
- A4: tussen Hoofddorp en Nieuw-Vennep.
- A7: tussen Hoorn en Purmerend.
- A10: tussen knooppunt Nieuwe Meer en de Coentunnel.
- A12: bij de Galecopperbrug in Utrecht, op de hoofdrijbaan en parallelrijbaan.
- A13: bij Overschie, tussen Berkel en Rodenrijs en het Kleinpolderplein.
- A20: tussen het Kleinpolderplein en het Terbregseplein.
- N62: in de Westerscheldetunnel.
Trajectcontroles op provinciale N-wegen
Ook op verschillende provinciale wegen wordt de gemiddelde snelheid gecontroleerd. Het landelijke overzicht omvat de volgende trajecten:
| Provincie | Wegnummer en locatie |
| Flevoland | N706, Vogelweg, tussen de A27 en Lelystad Airport |
| Fryslân | N351 tussen Wolvega en Oosterwolde; N381 tussen Drachten en Donkerbroek |
| Gelderland | N325, Pleyroute in Arnhem; N787 tussen Brummen en Eerbeek |
| Limburg | N275 tussen Blerick en Nederweert; N564 tussen Weert en de Belgische grens; N277 tussen Ysselsteyn en Vredepeel; N270 tussen Venray en Ysselsteyn |
| Noord-Holland | N201 in Uithoorn; N205 tussen de N207 en N232; N9 tussen Burgervlotbrug en Sint Maartensvlotbrug |
| Noord-Brabant | N260 in Tilburg; N639 tussen Chaam en Baarle-Nassau |
| Overijssel | N333 tussen Steenwijk en Blokzijl |
| Utrecht | N230, provinciaal gedeelte van de Zuilense Ring; N414 tussen Eembrugge en Bunschoten |
| Zeeland | N253, Rondweg Sluis; N256, Zeelandbrug |
| Zuid-Holland | N11 tussen Alphen aan den Rijn en Zoeterwoude-Rijndijk |
De lijst geeft een overzicht van de genoemde controletrajecten, maar betekent niet dat iedere rijrichting op elk moment actief wordt gehandhaafd. Systemen kunnen afzonderlijk per richting worden ingeschakeld. Ook kunnen werkzaamheden of technische problemen tijdelijk invloed hebben op de werking.
Waarom wordt trajectcontrole gebruikt?
Het belangrijkste doel van trajectcontrole is het verbeteren van de verkeersveiligheid. Wanneer bestuurders weten dat hun gemiddelde snelheid over een langere afstand wordt gecontroleerd, hebben ze minder mogelijkheden om alleen vlak voor een flitspaal af te remmen.
Bij een traditionele flitspaal kan iemand na het passeren weer versnellen. Een trajectcontrole stimuleert juist een gelijkmatige snelheid gedurende het volledige gecontroleerde gedeelte.
Dat heeft verschillende voordelen:
- Minder snelheidsovertredingen: bestuurders houden zich vaker aan de maximumsnelheid.
- Rustiger verkeersbeeld: kleinere snelheidsverschillen kunnen gevaarlijke situaties en onverwachte rembewegingen verminderen.
- Betere doorstroming: gelijkmatiger rijgedrag kan bijdragen aan minder verstoringen van het verkeer.
- Minder milieubelasting: een gelijkmatigere snelheid kan onnodig accelereren en remmen beperken.
Trajectcontrole vervangt andere vormen van verkeershandhaving niet. Vaste flitspalen, mobiele radarcontroles, laserguns en politiecontroles blijven aanvullende middelen om snelheidsovertredingen vast te stellen.
Wat kun je doen als je een boete ontvangt?
Een boete voor trajectcontrole wordt doorgaans naar de kentekenhouder gestuurd. De geregistreerde overtreding wordt administratief verwerkt door het Centraal Justitieel Incassobureau (CJIB).
Denk je dat de boete onterecht is? Dan kun je de bijbehorende registratie en voertuigfoto controleren. Let daarbij vooral op de volgende gegevens:
- Het kenteken en de voertuiggegevens.
- De geregistreerde voertuigcategorie en bijbehorende maximumsnelheid.
- De gemeten snelheid en toegepaste meetcorrectie.
- De locatie en het betreffende meettraject.
Een verkeerde kentekenherkenning of voertuigclassificatie kan in uitzonderlijke gevallen tot een onjuiste beschikking leiden. Controleer daarom of de gegevens op de boete overeenkomen met het voertuig waarmee de overtreding zou zijn gemaakt.
Wanneer je het niet eens bent met de beschikking, kun je volgens de aangegeven procedure administratief beroep instellen. De termijn en instructies staan vermeld op de ontvangen beschikking.
Houd gedurende het hele traject dezelfde snelheidsdiscipline aan
Bij trajectcontrole is vooral één regel belangrijk: houd je vanaf het begin tot het einde aan de geldende maximumsnelheid. Afremmen vlak voor een camera of later langzamer rijden maakt een eerdere snelheidsovertreding niet ongedaan.
Controleer onderweg ook of de maximumsnelheid verandert. Tijdelijke verkeersborden, wegwerkzaamheden en wisselende snelheidslimieten kunnen invloed hebben op de toegestane snelheid.
Wie de snelheidslimieten volgt, voorkomt onnodige boetes en draagt bij aan een veiliger en gelijkmatiger verkeersverloop op Nederlandse wegen.